268 objava · strana 8 od 14
U ovom tekstu citiram Traktate svetog Kiprijana, tačnije Traktat XII (Knjiga 2). Kiprijan opširno citira i Stari i Novi zavet da bi dokazao da je Isus Bogočovek, božanski Sin Božji, za koga su proroci
Nastavak Kiprijanovog spisa: proroštva o Hristovom božanstvu, čovečanstvu, smrti, vaskrsenju, vaznesenju, povratku na sud i braku s Crkvom.
Navodi koje ovde iznosim uzeti su iz Novatianovog Traktata o Trojstvu. Sve isticanje je moje. Novatian iznosi biblijske tekstove da bi opovrgao modalističku laž da je Isus Otac. Umesto toga dokazuje d
Nastavljam odande gde sam ranije stao: Novacijan, Trojstvo, modalizam, hipostatsko sjedinjenje. Poglavlje 20. Iz Svetog pisma se dokazuje da je Hristos nazvan anđelom, ali se iz drugih delova Svetog p
Ovde navedeni odlomci uzeti su iz Prve apologije svetog Justina Mučenika. Justin se poziva na proroštva Starog zaveta i na Pilatove pisane izveštaje, koji su još uvek postojali, kako bi rimske vlasti
Sveti Ilarije iz Poatjea u delu O Trojstvu, Knjiga VII, potvrđuje da se ime Bog odnosi na božanske Ličnosti koje dele isto ime i istu prirodu.
Nastavak citata svetog Ilarija Piktavijskog iz dela O Trojstvu, Knjiga VII: izraz „jedan Bog“ odnosi se na celo Trojstvo, a ne na jednu Ličnost.
U ovom nešto dužem tekstu navodim reči još jednog velikog svetitelja, Ilarija iz Poatjea, iz njegovog dela O Svetom Trojstvu, Knjiga IV. Ovaj sveti čovek ne samo da je tvrdio da je Isus upravo onaj bo
Odlomci koji se ovde navode preuzeti su iz dela Ambrosiaster’s Commentary on the Pauline Epistles: Romans, Translated with Notes, u prevodu Teodora S. de Brojna, sa uvodom Teodora S. de Brojna, Stiven
Isidor Seviljski (o. 560–636) nabraja knjige koje je Crkva primila kao kanonske, uključujući Premudrost, Ekleziastik, Tovita, Juditu i Makavejske knjige.
U ovom tekstu navodim dela Justina Mučenika i Tertulijana u vezi sa starozavetnim proroštvima i tipologijom koji ukazuju na Hrista. Sav naglasak je moj. Jedna zanimljiva tipologija koju obojica korist
Citiraću Varnavinu poslanicu, pismo koje se pripisuje Pavlovom saputniku i koje je nastalo negde između sredine i druge polovine prvog veka nove ere. Ona sadrži mnoštvo alegorijskih tumačenja zapovest
Jakovljeva 5:16, Didahi i 1. Jovanova 1:9 kao svedočanstvo o javnom ispovedanju grehova u ranoj Crkvi.
Prilagođeno članku Catholic Answers: svedočanstva ranih hrišćanskih pisaca o ispovesti greha, pokajanju i vlasti sveštenika da opraštaju grehe.
Svedočanstva rane crkve o svetoj tajni pokajanja: Kliment, Didahi, Jermin Pastir, Tertulijan, Kiprijan i Origen.
Citati iz Ermanovog izdanja Apostolskih otaca: Polikarp i Didahi o Hristu, krštenju, evharistiji i danu Gospodnjem.
Navodi iz Ermanovog izdanja Apostolskih otaca: Poslanica Varnavina i Poslanica Diognetu o Hristu kao Gospodu, Tvorcu i Sinu Božjem.
Crkveni oci — Hipolit, Zlatousti, Atanasije, Grigorije, Kirilo i Amvrosije — o tome zašto Sin naziva Oca svojim Bogom: zbog ovaploćenja.
Komentar svetog Kirila Aleksandrijskog na Jovan 14:28: Otac je veći samo zbog ovaploćenja i Sinovog poniženja, a ne po božanstvu.
Sveti Avgustin u prvoj knjizi dela O Trojstvu poistovećuje jedinog Boga iz 1. Timoteju 6 sa samim Trojstvom i dokazuje jednakost Sina i Svetog Duha.